آواره شدن حکایت سختی نیست

از پاکی اشکهای خود فهمیدم :

لبخند همیشه راز خوشبختی نیست.

نگاه میکرد و میگفت:

سقف قفست شکسته چرا پرواز نمی کنی

                       آن دوست که با صد خون دل یافتم

                        سوی چوبه ی دار زدنم جلاد شد

از تنفر متنفر باش.

به مهربانی مهر بورز.

با آشتی آشتی کن و از جدایی جدا باش.

چنین گفت زرتشت.

سعی کن زیبایی در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری

روزگار نحسی است ای دوست ..... عشق افسانه ای دروغ ...... آه ...... روزگار پستی است ای دوست .... عشق را در لابلای زباله ها مدفون کن ..... آه ....... نفرین بر او ...... ای دوست ..... روز های ننگینی است .... عشق جایش را به شهوت داده .... دلها جایشان را به بوسه داده اند .....

آه .... نفرین بر او ......

گر بدینسان باید زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

گر بدینسان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود ، چون کوه

یادگاری جاودانه ، برتر از بی بقای خاک.

احمد شاملو

گم شدن در تو

در شب بی پایان

غصه های من

آه از این درد ها

کجایی تو

مرا بدان ....

بدان که از آن سوی دریا

تا این گوشه از دنیامان را

به خاطرت دویده ام

آری نیازت دارم.

خون در من سخت شده

تیشه ای در دست دارم از جنس فرهاد

فریادی از جنس آرش

قلبی عاشق از جنس کورش

اما هدیه ای هستم

تنها برای تو

گویا ....

آه که هرچه زمان را می شمارم

مرگ برایم زیباتر می شود

بسیار زیبا

زیبای زیبا

باید رفت

کوله باری از جنس نور کافی است .

باید دید

آن سوی این سراب را

باید دید چیست که از آن

می هراسیم؟

من به جای تو

من به جای ما

من به جای همه می روم

نابودی را می پرستم .

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

شاید دیگر شبهایی که به تو می اندیشیدم

مرا تاب نیارند

شاید شبها هم از من متنفر باشند

شاید هم تو ...

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

ای کاش قبل رفتن

بوسه ات گونه سردم را گرم می کرد

تو نمی دانی چه سخت است

در سرما سوختن ...

من میروم

این دنیا جای من نیست

این دنیا پست است ، پست ...

رفتنم هم هدیه برای تو

همچنان که تنم بازیچه توست ....

آه ای خدایان پست بی بنیاد

از بهشت گندتان

من را تا ابد بی نصیبی باد ....

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

شاید شبی دیگر بیاید و من سرمای وجودم را

به گرمای خاک هدیه کنم

شاید آن شب تو بخندی

لبخندی شوم ... آه نفرین

شاید خم گریه کنی

بازهم نفرین

ای قاتل من

آه نفرین

نفرین

نفرین

آه مرگ به زودی به تو می رسم .

دیگر او را چه غم ؟

دیگر آنها را چه غم ؟

وقتی نباشم دیگر معنا ندارد

حال چه با غم

چه بی غم .......

مرگ بر من ..... مرگ

نفرین بر خدایی که دوست داشتن بلد نیست ....

نفرین بر آن خدایی

که از درد حرف میزند

از مجازات

                             اما امروز

                                             من ، این حقیر خاکی

                                         ایه ای نازل میکنم

و تمام ملک خدا را با این کلمات

به لرزه می آورم

آیه من اینست :

" دوستت دارم "

                                                           ای کاش آن که نام خدایی دارد

                                                یا شاید ادعای خدایی

                                 یا که شاید

                   -خدایش کرده اند –

خجالت بکشد

که بلد نبود دوست داشته باشد

ننگ بر آنی که در غم می مرد

همانگونه که خدایان مردند

و این خدایان که زنده اند

هر روز با مرگ مرده گان!

می میرند

                            آری

                                                         سخن مرا به یاد داشته باش

" دوستت دارم "

و این را تو می دانی

واژه ای که از عشق سرچشمه گرفته

آنجه که در وجود خدا نیست .....

تموم زندگیم رو به پاش ریختم برای داشتنش همه کار کردم به هر آب و

آتیشی زدم از همه چیزم گذشتم برای اینکه داشته باشمش پل های پشت

سرم رو خراب کردم باخودم می گفتم اونم داره از همه چیزش می گذره

اونم به خاطر من خیلی سختی دیده به خاطر من از همه چیزش گذشته و با

همین فکر ها تموم مشکلاتم رو راحت حل می کردم و با همه چیز کنار می

اومدم حالا که سالها از اون موضوع می گذره دارم فکر می کنم واقعا اون از

چیش برای  من گذشت نه به خاطر من پل ها شو خراب کرد نه خودشو به

آب و آتیش زد هر کاری کرد به خاطر خودش بود نه من ، فقط این وسط من

همه چیزم رو از دست دادم عمرم رو ، جوونیمو ، موقعیت های مناسبمو

ولی یه تجربه خیلی خوبی که بدست آوردم این بود که به هر کسی دل

نبندم و به هیچ کس اعتماد نکنم و ...

برای زندگی .... دلت تنگ است ..... می دانم !! قلبت شکسته است ..... می دانم !! دوری برایت سخت است ...... می دانم ! اما برای چند لحظه ای ارام بگیر ..... تا برایت بگویم... بگویم از دنیایی که به هیچ کس وفا نمی کند.... و مردمی که به جز خودشان هیچ کس را نمی بینند..! بگویم از انچه که در این مدت بر من گذشت..... اما گریه نکن ....که حال و هوای تو مرا بارانی تر می کند... گریه نکن که چشمهای من نیز به گریه خواهند افتاد

                           افق رابه مهمانی پونه دعوت کنیم

                                بیامثل پروانه های غریب نیاز

                         به مهتاب شبهای تنهایی عادت کنیم

اما به او بگویید دوستش دارم

به او که تنش بوی گلهای سرخ را میدهد،

به او که با جادوی کلامش زیباترین لغات را شناختم،

به او که لحن صدایش دلپذیرترین آهنگ است

به او که نگاهش به گرمییه آفتاب و لبانش به سرخیه شقایق

ودلش به زلالییه باران است

به او که برای من مینویسد

مینویسد از باران، از شبنم، از گرمای عشق

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم

به او که قلبش به وسعت دریاییست که قایق کوچک دل من درآن غرق شده

به او که مرا از این زمین خاکی به سرزمین نورو شعرو ترانه برد،

و چشمهایم را به دنیایی پر از زیبایی باز کرد.

من می روم اما به او بگویید دوستش دارم،

به او که صدای پایش رامیشنوم

به او که لحن کلامش را میشناسم

به او که عمق نگاهش را میفهمم،

به او که ...

می روم اما به او بگویید دوستش دارم،

به او که گل همیشه بهارمن است،

به او که قشنگترین بهانه برای بودن من است

وبه او که عشق جاودانه من است...

چشمان خسته ات ، آرام و بي صداست گويي ز راز تو، آگه فقط خداست ناگفته هاي تو، در سينه ات نهان اما سكوت تو، گوياي صد بيان آن گونه هاي تو ، دشت شقايق است شرح سكوت تو، نشر حقايق است تنهايي و غريب ، در بزم بي كسان رنجيده سينه ات ، از ظلم ناكسان گر چه تبسمي ، بر لب نشانده اي در پشت خنده ات ، دل خسته مانده اي

عشق يعني شاعري دلسوخته عشق يعني آتشي افروخته عشق يعني با گلي گفتن سخن عشق يعني خون لاله بر چمن عشق يعني شعله برخرمن زدن عشق يعني رسم دل بر هم زدن عشق يعني يك تيمم، يك نماز عشق يعني عالمي رازو نياز عشق يعني با پرستو پر زدن عشق يعني آب بر آذر زدن عشق يعني چون محمد پا به راه عشق يعني همچو يوسف قعر چاه عشق يعني بيستون كندن به دست عشق يعني زاهد اما بت پرست عشق يعني همچو من شيدا شدن عشق يعني قطره و دريا شدن عشق يعني يك شقايق غرق خون عشق يعني درد و محنت در درون عشق يعنــي
ديده بر در دوختن عشق يعني در فراقش سوختن عشق يعني قطعه شعر ناتمام عشق يعني بهترين حسن ختام

من در سیاهی شب اسیرم.می نگرم به این تاریکی.

تو قعر در روشنایی.شادی از زیستنت.من پریشان و مبهوت.

تو می سرایی ترانه روشنایی.من می بوسم طناب دار اعدام.

تو می رانی حکم بر این جهان.من می پذیرم حکم جهان.

تو می نگری به خورشید و من به دنبال روشنایی.

تو در دلها نشسته ای و من نشسته در تاریکی.

تو در کنار زیبایی.من به دنبال زیبایی.

من فریادم پیچیده در تاریکی.تو می گیری از گل زنبق بوسه ی شهوت آلود را.

من به آغوش گرفته ام مرگ را.تو مهمان پرنده و گل سرخ.

من می سرایم ترانه تنهایی.

تو سر بلندی در این خاک.من ریشه هایم خشکیده در خاک.

براستی من به انتظار روشنایی نشسته ام که تو با آن ترانه می سرایی .